Psalmy: 5, 7, 9, 10.

Starożytna modlitwa psalmami. Modlitwa błagalna do Zbawiciela.
„Dawid, natchniony przez Ducha Świętego, jest w Psalmach pierwszym prorokiem modlitwy żydowskiej i chrześcijańskiej. Modlitwa Chrystusa, prawdziwego Mesjasza i Syna Dawidowego, objawi i wypełni znaczenie tej modlitwy.” Jezus jest z rodu Dawida. Dawid natomiast jest powszechnie uważany, jeśli już nie za autora wszystkich psalmów (oczywiście jest dużo sporów, ile tak naprawdę psalmów można mu przypisać), to za duchowego patrona Psałterza. Jezus jako potomek Dawida ma przez to specjalne predyspozycje, by rozumieć psalmy i ukazać prawdziwe ich znaczenie. Co więcej, jako że On jest Mesjaszem, którego psalmy oczekują, On je też wypełnia ostateczną treścią. Jest tak też dlatego, że Chrystus modlił się tekstami psalmów, był to – jak pokazują częste aluzje w Ewangeliach – bardzo bliski Jezusowi sposób modlitwy. Ten Jezusowy sposób modlitwy przejmą jego uczniowie i pierwsze pokolenia chrześcijan. Św. Paweł mówi: „Przemawiajcie do siebie wzajemnie w psalmach i hymnach, i pieśniach pełnych ducha, śpiewając i wysławiając Pana w waszych sercach” (Ef 5, 19; Kol 3, 16).
Podobnie jak natchnieni pisarze Nowego Testamentu, tak pierwsze wspólnoty chrześcijańskie odczytują na nowo Księgę Psalmów, wyśpiewując w nich misterium 2587 Chrystusa (KKK 2641).

Usiądźmy w naszych izdebkach sami przed Bogiem i napełnijmy nasze serca Bożą obecnością, bracie i siostro.

Z Panem Bogiem